Bir çoğunuz minibüs seyahatinin tadına bakmışsınızdır. Kısa süreli yolculuklar olduğu için indi bindi tarzında olan bu yolculuklarda pek fazla anı sahibi olmayız. Ama arada öyle şeyler oluyor ki 80 günde devr-i alem yapsanız zor karşılaşacağınız olaylardan birine tanık olursunuz. Benim minibüs hikayem bunlardan biridir diye düşünüp sizlerle paylaşmak istedim .

Bakırköy- Haznedar minibüsüne binip ortalarda bir yer kaptıktan sonra her zaman ki gibi camdan dışarı bakınıyorum . Şöför orta yaşaların biraz üzerinde sakallı biri . Yolculuğumuz her ne kadar kısa sürecek olsada benden önce birilerinin inip,  onların yerine yenilerinin bineceği kesin olduğu için cam kenarını tercih ederim genelde. Neyse araba doldu ve yolculuğumuzun  başladığı andan kısa bir süre sonra kulağımda sayıklanan şu diyaloglar ;

- Şöför bey inecek var

- İnecek misiniz ?

- Evet .

Aradan 2 dk geçiyor ..

- Şöför bey müsait bir yer lütfen ..

- İnecek misiniz ?

- Evet

Kısa bir süre sonra …

- Sağda indirirmisin

- İnecek misin ?

-Evet ..

Şöförün her inmek isteyene ineceğini teyit ettirmesi ve yolcuların bu teyit etme eylemine sabır göstermesini garipsemekle beraber sıra benim inişime geldiğinde aynı diyaloğu yaşayacak olmam beni rahatsız etmedi değil.Semtime yaklaştığımızda yerimden kalkıp kapının önüne geçtim .

-Müsait bir yerde indirir misin ?

- İnecek misin ?

- Yok durduğun yerin gerçekten müsait olup olmadığına bakıp tekrar geri bineceğim.

- Hı..

Bende ki de iş he adamın algı mekanizması sağlam çalışsa zaten ” İndir ” diyene ” İnecek misin ” diye teyit ihtiyacı duyarmıydı . Böyle bir adamın benim ince espirime gülümseyerek karşılık vermesini beklediğim için kendimden utanıyorum . Oysa sürüye katılıp kısa bir ” Evet ” kafi gelirdi.