Sanırım tarih 14 aralık gününe özel bir sayfa açacaktır. Iraklı Gazeteci Zeyd 5 yıllık işgal sürecinde halkının yaşadığı acıların dışa vurumu olarak Bush için tertiplenen basın toplantısında ayağından çıkardığı ayakkabılarını Bush`un kafasına fırlattı.
Ertesi gün kimi manşetler onu kahraman yaparken bir ertesi gün basın mensupları biraz toparlandı ! sanırım ki aralarından bir kaçı yapılan hareketi tasvip etmediklerini söylemeye başladı. Tabi bu açıklamara hemen diğer taraftan tepkilerde gecikmedi. Peki şimdi bizler sıradan bir vatandaş olarak papuçların sahibi hakkında ne düşüneceğiz. O bir kahramanmıdır yoksa terbiyesizin teki mi ?
Bir ıraklının yerinde olmak istermisiniz ? Hani Saddamın zülmünden kurtulmak için Amerikanın merhametine sığınan ve daha sonra merhametli kucaklarda işkence ve tecavüze maruz kalan ıraklıların yerinde olmak. Bir çoğunuz Allah korusun diyordur. Ama Irakta yaşanılanlar hayal ürünü değil Allah korusun demek yetmiyor . Şu anda ülkemizde cereyan eden milli yükselişin Irakta ki eksikliğini gözlemliyormusunuz ? Eğer Irak halkı içinde zerre milliyetçilik duygusu barındırmış olsaydı . Kendinden olmayan hatta yüzyılardır topraklarında ve yeraltı varlıklarında gözü olan bu Şeytan Amerikanları buyrun gelin bizi kurtarın diye davet edermiydi. Hasan Tahsin aynı düşüncenin sonucunda meydana gelen işgale belki Iraklı gazeteciden daha sert tepki göstermiş ve kurşun sıkmıştır ama onun bu hareketi içinde milliyetçilik tohumları olan milleti harekete geçirmiştir. Bu Irakta aynı olmayacaktır. Çünkü Irak halkında alt yapı henüz hazır değil . Onları işgalci güçlere karşı bir kimlik altında toplayacak bir Mustafa Kemalleri yok.
Neyse ben size o bir çift papuç hakkında ki gerçek düşüncemi aktarayım . 19 yüzyil sonrası işgalci devletler işgal edilen toprakların yıkım sonrası yapılanması ve yönetilmesi için harcanan para ve enerjinin ganimetlerden daha ileri düzeyde olduğunu gözlemlediler. Bu gibi işgal et ve yönet mantığı yerine daha az masraflı ve en az sorunla çalışacak bir sistem geliştirdiler.
Bu mantığa göre işgal edilen ülke içinde gerekli yerleşimler ve yerleştirmeler tamamlandığında ülkenin yerli işbirlikçi yönetimine devrine karar verdiler. Bunu siz sağa ben sola diyerek inandırıcılıktan uzak bir tonda gerçekleştirmektense daha inandırıcı olan direniş mücadelesinde kaybetmiş gibi görünüp hem geride kalan işbirlikçi yönetimi halkın gözünde kahraman hemde mücadele sonucu bağımsızlık kazanmış bir halk olma misyonu vererek yapmayı bunu bu şekilde tarihe kaydettirip ilerki nesillerin kendilerine olan güven ve bağımsızlık duygusunu pekiştirmeyi ön görüyorlar.
Şimdi 14 aralıkta atılan Papuçlar işgal devletinin içerde yeteri kadar yerleştiğinin ve yerleştirdiğinin göstergesidir. Ama unuttukları bir şey vardır , halk hala kahramanlık yapacak bir neitelikte değildir. Milli duyguları henüz tavan yapmış sayılmaz. Hala Amerikan demokrasisine inançları tam gibi görünüyor.
Neyse umarım Zeyd tarafından fırlatılan papuçların isabet etmediği kafaya Irak halkının gerçek dışa vurum kurşunları değer.
